|
herinnering\zandverstuiving\*.*
Laatst sprak ik met iemand over een nogal vage foto van een sloot. Het beeld zei mij niet zoveel, maar mijn collega was enthousiast, het riep bij hem herinneringen op uit zijn jeugd toen hij op zijn buik in het weiland lag om naar de beestjes in de sloot te kijken. Dat riep bij mij de vraag op of je het ook kunt omdraaien - hoe ziet een herinnering er eigenlijk uit, en kun je dat beeld ook vastleggen? Ik was met mijn vrouw en kinderen van vier en zes op een zandverstuiving in Drenthe, zoals je dat doet als het 's zondags mooi weer is. Zoals we dat deden toen ik zelf zes was. Ik herinner me er nog slechts vage schetsen van, maar dat is precies wat ik zoek - beelden die de herinnering verbeelden. Na zo'n veertig jaar zijn die per definitie vaag. Hoe zag onze hond er ook alweer uit? Ik herinner me een zwarte veeg. Hoe zag mijn zusje eruit? Ik zie alleen nog maar een paardenstaart. Het was mooi weer. Maar hoe zagen de bomen eruit? Was mijn vader er eigenlijk wel bij? Of was die man mijn opa? As er zoiets bestaat als een collectief geheugen, hoe zien andermans beelden er dan uit? Wat zien mijn generatiegenoten die veertig jaar geleden naar de zandverstuiving gingen, zouden zij deze beelden herkennen? En hoe kijken mijn eigen kinderen over veertig jaar terug naar deze dag? Deze serie is een openingszet. Herinneringen zijn gearchiveerd in mijn hoofd als in mappen op de computer. Zo zijn er natuurlijk veel meer mappen, met beelden van de kleuterschool, van Friesland, de boerderij van pake en beppe. Bij mijn moeder achterop de fiets. Misschien worden al die beelden nog eens verbeeld. Wordt vervolgd.
Gerard Kingma
Alle foto's op de indexpagina werden gemaakt met een Canon Powershot Pro1 digicam. De beweging werd met de camera gemaakt, niet met de computer.
|
|
|
